آزادى احترام قائل باشيد ، شما هم سرتان بشود كه عزت نفس يعنى چه ، شرف و انسانيت يعنى چه ، كرامت يعنى چه . اگر ما صفحهء نورانى تاريخ حسينى را خوانديم ، آن وقت از جنبهء رثائىاش مىتوانيم استفاده كنيم و گرنه بيهوده است . خيال مىكنيم حسين بن على در آن دنيا منتظر است كه مردم برايش دلسوزى كنند يا - العياذ باللَّه - حضرت زهرا عليه السلام بعد از هزار و سيصد سال ، آن هم در جوار رحمت الهى منتظر است كه چهار تا آدم فكسنى براى او گريه كنند تا تسلّى خاطر پيدا كند ! . چند سال پيش در كتابى ديدم كه نويسنده مقايسه‌اى ميان حسين بن على و عيسى مسيح كرده بود ؛ نوشته بود كه عمل مسيحيها بر عمل مسلمين ( شيعيان ) ترجيح دارد ، زيرا آنها روز شهادت عيسى مسيح را جشن مىگيرند و شادمانى مىكنند ولى اينها در روز شهادت حسين بن على مرثيه‌خوانى و گريه مىكنند . عمل آنها بر عمل اينها ترجيح دارد ، زيرا آنها شهادت را براى عيسى مسيح موفقيت مىدانند نه شكست ، و چون موفقيت مىدانند شادمانى مىكنند ، اما مسلمين شهادت را شكست مىدانند و چون شكست مىدانند گريه مىكنند . خوشا به حال ملتى كه شهادت را موفقيت بشمارد و جشن بگيرد ، و بدا به حال ملتى كه شهادت را شكست بداند و به خاطر آن مرثيه‌خوانى كند . جواب اين است كه اولًا دنياى مسيحى كه اين شهادت را جشن مىگيرد ، روى همان اعتقاد خرافى است كه مىگويد عيسى كشته شد تا بار گناه ما بريزد ، و چون به خيال خودش سبكبال شده و استخوانش سبك شده آن را جشن مىگيرد . درحقيقت او جشن سبكى استخوان خودش را به خيال خودش مىگيرد ، و اين يك خرافه است . ثانياً اين همان فرق اسلام و مسيحيت تحريف شده است كه اسلام يك دين اجتماعى و مسيحيت دينى است كه همهء آن چيزى كه دارد اندرز اخلاقى است . گاه به يك حادثه از نظر فردى نگاه مىكنيم و گاه از نظر اجتماعى . از نظر اسلام ، شهادت حسين بن على از ديدگاه فردى يك موفقيت بود . براى شخص حسين بن على اين شهادت شكست بود يا موفقيت ؟ هر مسلمانى مىگويد موفقيت ، و خود حضرت هم روز اول فرمود : « خُطَّ الْمَوْتُ عَلى وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ الْقَلادَةِ عَلى جيدِ الْفَتاةِ ، وَ ما اوْلَهَنى الى اسْلافى اشْتِياقَ يَعْقوبَ الى يوسُفَ » « 1 » . از نظر يك انسان و از نظر خود شهيد ، شهادت موفقيت

--> ( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 44 / ص 366 .